a – z

Appeltauer Maximilian (twórca)

Blechova Františka (twórczyni) – ur. 1911, zm. 2001

Bourbonnais Alain (kolekcjoner, twórca)
czytaj również: „Zmowa” kolekcjonerów

Bourbonnais Caroline (kolekcjonerka)

Dembiński Adam (twórca) – ur. 23 marca 1943 w Kolonia Literniki Stare-Platerów, zm. 1 sierpnia 2014 w Brwilnie

Dubuffet Jean (kolekcjoner)
czytaj również: „Zmowa” kolekcjonerów

Eckenberger Rinaldo (twórca)

Grgurić Emil-Milan (twórca) – ur. 1919, zm. 2 października 1997

Jackowski Aleksander (kolekcjoner, badacz) – ur. 1933, zm. 2017, antropolog kultury, badacz, znawca sztuki ludowej, naiwnej i brut, założyciel i wieloletni redaktor pisma „Konteksty. Polska Sztuka Ludowa”. Od 1953 roku, czyli od samego momentu powstania kierował też Pracownią Badań Sztuki Nieprofesjonalnej Instytutu Sztuki PAN.

Jáích Frantisek (twórca) – ur. 1899, zm. 1987

Pavel Konečný (kolekcjoner)

Kwasiborski Andrzej (kolekcjoner)

Marchall Francis (twórca)

Monchâtre François (twórca)

Nedjar Michel (twórca)

Podesta Giovanni (twórca)

Prinzhorn Hans, dr (kolekcjoner) – ur. 1886, zm. 1933, jako historyk sztuki i lekarz był dobrze zorientowany w obu obszarach (psychiatrii i sztuki). Uważany jest obecnie za pioniera podejścia interdyscyplinarnego do psychiatrii i sztuki. Współpracował z takimi artystami jak Alfred Kubin, Paul Klee, Max Ernst i Pablo Picasso. Jego książka pt. „Ekspresja szaleństwa”, wydana w Berlinie w 1922 roku ma ogromny wpływ na środowisko literackie i artystyczne. Max Ernst zapoznaje się z nią we Francji, Paul Klee cytuje na swoich wykładach w Bauhausie.

Prinzhorna kolekcja – to około 5000 dzieł stworzonych przez ok. 450 pacjentów w zakładach psychiatrycznych w Niemczech, ale także w Szwajcarii, Austrii, a także nieliczne przypadki z Włoch, Francji, Polski i Japonii – rysunki, akwarele, pisma, takie jak listy, notatki, projekty książek i zeszytów, często własnej produkcji, jak również obrazy olejne, wytwory pracy fizycznej, kolaże, asamblaże i 70 rzeźb.

Rolinek Stanislav (twórca)

Wölfli Adolf (twórca) – pierwszy chory psychicznie uznany za artystę. Dla Dubuffeta był klasycznym przykładem twórcy art brut. Został sierotą w 9 roku życia. Tułał się od gospodarstwa do gospodarstwa. Pracował jako parobek lub pastuch. Był maltretowany zarówno w dzieciństwie, jak i w wieku dorosłym. W 1890 trafił do więzienia za próbę seksualnego wykorzystania dziewczynek, a w 1895 r., w wieku 31 lat, uznany za niepoczytalnego został zamknięty w klinice dr Walther Morgenthaler w Waldau. Tu miał widzenie Ducha Świętego, który miał z nim rozmawiać i inspirować go do końca jego życia. W 1899 roku zaczął pisać, komponować muzykę i rysować.

Przez 30 lat stworzył 1300 rysunków, które znajdują się w jego wymyślonej autobiografii „Legenda Św. Adolfa” zapisanej w 44 tomach (25 000 stron).