Kolejna dawka informacji o wydarzeniach w świecie…
- 18–20 września 2026 | Premiera serii filmowej „Capharnaüm” — portrety Mieszkańców Swojego Krajobrazu w Villemaréchal we Francji
- do 10 stycznia 2027 | „The Lost World: The Art of Minnie Evans” — pierwsza od ponad 50 lat duża wystawa artystki w Whitney Museum w Nowym Jorku
- 10 października – 15 listopada 2026 | „Terra matta” — wystawa pięciorga sycylijskich artystów w Gibellinie
- NOWOŚCI WYDAWNICZE | Yann Ourry, „Le Jardin de Gabriel” — nowe, rozszerzone wydanie książki z 2011 roku, poświęconej ogrodowi Gabriela Alberta i jego około 450 cementowym figurom
18–20 września 2026
„Capharnaüm” — nowa seria filmowa o Mieszkańcach Swojego Krajobrazu
„Capharnaüm” to seria trwających od 10 do 20 minut portretów filmowych, realizowanych przez Angelo Crisantiego, Anatole’a Texiera i Alexisa Bruyere’a. Ich bohaterami są twórcy przekształcający własne domy i ogrody w osobne światy.
Autorów filmów interesują przede wszystkim codzienność tych osób, ich sposób myślenia i budowania miejsca, a nie tylko gotowe dzieło. Pierwsze projekcje odbędą się 18–20 września 2026 roku w Villemaréchal (departament Seine-et-Marne, region Île-de-France). Pokazom będzie towarzyszyć prezentacja prywatnej kolekcji Isabelle Forichon i Thierry’ego de Baillon.
Pełny opis projektu i projekcji
Do 10 stycznia 2027
Minnie Evans w Whitney Museum — ważna wystawa
Wystawa „The Lost World: The Art of Minnie Evans” została otwarta 22 sierpnia 2026 roku i potrwa do 10 stycznia 2027 roku w Whitney Museum w Nowym Jorku. To pierwsza od ponad pięćdziesięciu lat tak duża indywidualna prezentacja twórczości Evans w tym muzeum.
Wystawa obejmuje prace z lat 1935–1981, osadzając wizje artystki w kontekście afro-karaibskiego dziedzictwa, segregacji rasowej, religii, mitologii oraz przyrody Karoliny Północnej.
Minnie Evans stworzyła swój pierwszy rysunek w 1935 roku, po śmierci ukochanej babci. Inspirowały ją barwne sny i wizje. W kolejnych dekadach wykonała setki rysunków ołówkiem i kredkami, obrazów olejnych oraz kolaży. Łączyła w nich motywy zaczerpnięte z afro-karaibskiego dziedzictwa, mitologii, religii, kultury popularnej, sztuki dekoracyjnej oraz przyrody rodzinnego Wilmington w Karolinie Północnej.
Jej gęste, kalejdoskopowe kompozycje wypełniają wizerunki aniołów, mitycznych stworzeń, czujnych twarzy oraz misterne wzory. Przywołują one harmonię i transcendencję, ale także nutę niepokojącego napięcia. Sugestywne, a zarazem tajemnicze prace przedstawiają opiekuńczą, duchową krainę istniejącą przed biblijnym potopem — miejsce nazywane przez artystkę „zaginionym światem”.
W latach 60. XX w. twórczość Evans zaczęła zdobywać uznanie w całych Stanach Zjednoczonych. Po wystawach w niewielkich galeriach w Wilmington i Nowym Jorku w 1969 roku jej sylwetkę przedstawiono na łamach magazynu „Newsweek”. Niedługo później jej prace zaczęły pojawiać się na wystawach zbiorowych w muzeach. Doprowadziło to do indywidualnej wystawy w Whitney Museum w 1975 roku. Po ponad pięciu dekadach w tym samym muzeum odbywa się retrospektywa pozwalająca w pełni doświadczyć twórczości Evans.
Wystawę „The Lost World: The Art of Minnie Evans” (Zaginiony świat. Sztuka Minnie Evans) przygotowało High Museum of Art w Atlancie. Jej kuratorką jest Katherine Jentleson, zajmująca się sztuką ludową i twórczością artystów samouków. Prezentację w Whitney Museum of American Art przygotowały kuratorka Barbara Haskell oraz asystentka kuratorska Caroline Webb.
WIECEJ: Whitney Museum — opis wystawy i komplet materiałów kuratorskich
https://www.minnieevansfilm.com/
ZAPOWIEDZI
10 października – 15 listopada 2026
„TERRA MATTA. Art brut w Gibellinie”
Miejsce: Baglio Di Stefano, Fondazione Orestiadi – Museo delle Trame Mediterranee, Gibellina, Sycylia
Kuratorka: Eva di Stefano
Program: Gibellina – Włoska Stolica Sztuki Współczesnej
Terra matta oznacza surowe i niepokorne terytorium twórczości artystycznej, istniejące poza oficjalnym obiegiem sztuki i rządzące się indywidualną potrzebą ekspresji.
Tytuł nawiązuje do autobiograficznej powieści Vincenza Rabita, nie w pełni piśmiennego sycylijskiego robotnika rolnego, którego pisarstwo świadczy o twórczym uporze, wolnym od reguł i oczekiwań.
Wystawa gromadzi prace pięciorga sycylijskich artystów pozostających na marginesie z wyroku losu lub z własnego wyboru: Giovanniego Bosca, Maria Cassisy, Carmela Morrealego, Sabo i Annamarii Tosini.
Urodzeni w pierwszej połowie XX wieku, a tworzący w jego drugiej połowie, różnią się wykształceniem, życiową drogą i językiem artystycznym. Nie sposób przypisać ich do tradycyjnych kategorii sztuki, jednak dla każdego z nich twórczość stała się aktem oporu i przetrwania.
Niektórzy tworzyli w sytuacjach naglącej potrzeby, za pomocą dostępnych im środków. Inni świadomie wybrali pozostawanie na uboczu — nie ze skromności, lecz z miłości do wolności.
Wystawa jest zaproszeniem do spotkania z wieloma światami wyobraźni, tworzącymi swoisty gabinet osobliwości. Współistnieją w nim malarskie palimpsesty, totemy, fantazyjnie przetworzone przedmioty, nieoczekiwane metamorfozy, emblematy, inwokacje, duchy opiekuńcze oraz widma umysłu i serca.
Wszystkich prezentowanych artystów łączy z Gibelliną szczególna więź: dzieła jednych znajdują się w zbiorach miejskich muzeów, inni zaś — jak Morreale — spędzili tu ostatnie lata życia.
Wystawa ma wydobyć na światło dzienne to ukryte dziedzictwo, złożone z dzieł rzadko udostępnianych publiczności. Wyrażają one jednak wyraźnie i dobitnie wolną, inkluzywną myśl stojącą u źródeł odrodzenia Gibelliny jako miasta sztuki — splotu marzeń, koszmarów i utopii.
PUBLIKACJE
Yann Ourry, „Le Jardin de Gabriel”
Nowe, rozszerzone wydanie książki z 2011 roku.
Autor, przewodnik i miłośnik twórczości Gabriela Alberta, dokumentuje jego ogród w Nantillé, składający się z około 450 cementowych figur powstałych w latach 1969–1989.
Ogród Gabriela to wyjątkowy zespół około 450 rzeźb z żelbetu, stworzonych przez Gabriela Alberta (1904–2000) — stolarza z Nantillé, wsi w regionie Saintonge.
Po przejściu na emeryturę tłumione od czasów młodości pragnienia znalazły ujście. „Uroił sobie, że będzie robił posągi” — podsumowała w 1991 roku jego żona Anita. Rzeczywiście, uwolniony od konieczności zarabiania pieniędzy, ten pozbawiony jakiegokolwiek wykształcenia artystycznego człowiek przez blisko dwadzieścia lat zajmował się wyłącznie realizacją młodzieńczych marzeń.
Rzeźby rozmieścił w ogrodzie, wokół domu i pracowni znajdujących się w osadzie Chez-Audebert, przy drodze departamentalnej nr 129, łączącej Saintes z Aulnay.
W latach 1969–1989 ten Twórca Swojego Krajobrazu cierpliwie i konsekwentnie rzeźbił słynne postacie historyczne, między innymi Napoleona i Pasteura, polityków — de Gaulle’a, Giscarda d’Estaing, Mitterranda, Chiraca i Marchais’go — a także gwiazdy estrady i kina, takie jak Brassens, Brel czy Chaplin.
Tworzył również lokalne osobistości oraz liczne postacie anonimowe: żołnierzy, chłopów i tancerki. Nadawał im niezwykle wyraziste, często niepokojące pozy.
- Numer katalogowy: LUP5571
- Rok wydania: 2026
- Oprawa: miękka
- Format: 24 × 29,7 cm
- ISBN: 979-10-353-3274-7
- Liczba stron: 160